Cyprian Kamil Norwid

LXXXIII. SENS-ŚWIATA

I

Do uczty gdy z gwarem siadano za stół,

Mnie jednemu zbrakło siedzenia -

Tłumaczy to zwyczaj, bym za złe nie wziął,

Wróżąc: iż traf taki o ż e n i a !



II

Więc toast podniosłem, lecz stało się znów,

Że wlano mi ostatek wina

(Co zwyczaj wykłada z f a w o r u wdów...

Lub - że możesz mieć wkrótce syna!...)



III

Płynąłem za morze... skąd puścił któś wieść,

Że się rozbił okręt w podróży - -

Wiele stąd tłomaczeń, lecz spólna ich treść

Długi i błogi żywot wróży.



IV

Sens z tego - że dziwnie przewrotnym jest świat:

Bo gdy nie masz miejsca - to cię żenią,

A skoro pogrzebią - dodają sto lat,

A gdy zapominają - cenią! 

 

 


W przypadku znalezienia błędu na stronie - prosimy o informację. kontakt


copyright © 2002 - 2010
www.Zaprasza.eu
oraz
Fundacja  Promocji  Kultury
Wszystkie prawa zastrzeżone